ISO 8859‑2

ISO 8859‑2, określany także jako Latin‑2 lub Central European, jest jedną z części rodziny norm ISO‑8859 opisujących 8‑bitowe zestawy znaków. Został przyjęty w 1987 roku jako standard ISO/IEC 8859‑2 i przeznaczony do kodowania języków środkowoeuropejskich, w tym polskiego, czeskiego, słowackiego, węgierskiego, słoweńskiego oraz rumuńskiego.

Historia i kontekst

W latach 1980‑1990 rozprzestrzenianie się komputerów osobistych wymusiło potrzebę jednolitego kodowania znaków dla języków używających znaków diakrytycznych spoza podstawowego zestawu ASCII. Norma ISO‑8859‑1 (tzw. Latin‑1) obejmowała jedynie języki zachodnioeuropejskie, dlatego w 1987 roku powstał dodatkowy zestaw – ISO 8859‑2 – aby obsłużyć języki środkowoeuropejskie.

Struktura techniczna

ISO 8859‑2 jest jednobajtowym zestawem znaków o długości 8 bitów, co daje 256 pozycji. Pierwsze 128 kodów (0‑127) jest identyczne z kodem ASCII. Druga połowa (128‑255) zawiera znaki specyficzne dla języków centralno‑europejskich, w tym:

Łacińskie litery z ogonkami: Ą, Ć, Ę, Ł, Ń, Ó, Ś, Ź, Ż oraz ich małe odpowiedniki.
Litery charakterystyczne dla czeskiego i słowackiego: Č, Ď, Ě, Ň, Ř, Š, Ť, Ž oraz ich małe wersje.
Litery węgierskie: Á, É, Í, Ó, Ö, Ő, Ú, Ü, Ű.
Znaki interpunkcyjne i symbole typograficzne (np. „ ” « »).

Mapowanie znaków ISO 8859‑2 do Unicode jest jedno‑do‑jednego – każdy kod 8‑bitowy posiada stały punkt kodowy w zakresach U+0100‑U+017F oraz U+02C0‑U+02FF.

Porównanie z innymi zestawami znaków

Zestaw	Rok przyjęcia	Obszar użycia	Główne języki
ISO‑8859‑1	1987	Europa Zachodnia	angielski, francuski, niemiecki, hiszpański
ISO‑8859‑2	1987	Europa Środkowa	polski, czeski, słowacki, węgierski, słoweński, rumuński
ISO‑8859‑5	1988	Europa Wschodnia	rosyjski, bułgarski, serbski (cyrylica)
Unicode	1991 (pierwsza wersja)	Światowy	Wszystkie języki naturalne i sztuczne

Zastosowania i współczesny status

W początkowych latach 1990‑2000 ISO 8859‑2 był szeroko stosowany w systemach operacyjnych (np. MS‑DOS, Windows w wersjach 3.x oraz 9x), w aplikacjach biurowych (np. Microsoft Word) oraz w przeglądarkach internetowych jako domyślne kodowanie dla stron www poświęconych językom środkowoeuropejskim.

Z biegiem czasu, wraz z rosnącą popularnością UTF‑8 i pełnego wsparcia Unicode, ISO 8859‑2 stał się przestarzały. Obecnie jest używany jedynie w starszych bazach danych, systemach wbudowanych oraz jako kodowanie awaryjne w niektórych środowiskach legacy.

Powiązane pojęcia

Zobacz także

ISO‑8859‑1 (Latin‑1), ISO‑8859‑5 (Cyrillic), ISO‑8859‑15 (Latin‑9), Unicode, UTF‑8.